Wat een geluk

De afgelopen weken stonden in het teken van hopen, wachten, mailen en nog eens mailen. We waren druk bezig met het contact met de organisatie die Bo destijds heeft gevonden, met één grote wens: mogen we het kindertehuis bezoeken?

Dat bleek allesbehalve simpel. Adoptiepapieren moesten worden opgespoord — en dan niet zomaar papieren, maar precies de juiste. Onze beroepen moesten worden opgegeven, bewezen, bevestigd. Formulieren kwamen binnen, werden uitgeprint, ondertekend, gescand en weer teruggestuurd. Steeds opnieuw. Elk mailtje bracht hoop… of weer een nieuwe stap.

En ondertussen zat dat grote dilemma in ons hoofd:
boeken we alvast de treinreis naar het hoge noorden, met het risico dat we geen toestemming krijgen en alleen het gebouw van het kindertehuis van buiten kunnen zien?
Of wachten we netjes tot alles rond is, met het risico dat er straks helemaal geen treinen meer zijn?

Wachten voelde nog erger. Dus we boekten. Met kloppend hart.
Onze contactpersoon temperde de verwachtingen: het was kort dag, de kans klein. We mailden terug dat we al dankbaar zouden zijn voor een korte blik, een moment. En als het even kon… ook de plek waar Bo ooit werd gevonden.

We moesten de treintijden nogmaals doorgeven — gelukkig maar, want toen ontdekten we dat we twee keer een terugreis hadden geboekt. En geen heenreis. Ach ja, detail .Dat hebben we maar snel hersteld.

En toen…kwam het beste nieuws
Alles is akkoord.
Geen woorden. Silte en waterige ogen.

Bo mag terug naar een plek die zo diep verbonden is met haar begin. Ze mag zien waar ze was, voelen waar ze vandaan komt. Een stukje van haar geschiedenis aanraken. En misschien — heel voorzichtig — kan ze daar een missend stukje in haar hart weer vullen.
En wij mogen naast haar lopen. Haar vasthouden. Haar laten weten: je hoeft dit niet alleen te doen.

Alsof dat nog niet bijzonder genoeg was, liet onze contactpersoon weten dat ook het Chinese adoptiecentrum in Harbin Bo heel graag wil ontmoeten. Ze willen haar zien, zien hoe ze is opgegroeid, hoe ze straalt. Ze bieden zelfs aan om een deel van de onkosten die we in Heilongjiang maken te vergoeden. Een gebaar dat ons diep raakt.
We zijn er stil van.
Ontroerd. Dankbaar. Een beetje overweldigd.

Wat altijd zo ver weg voelde, zo onbereikbaar…
wordt nu werkelijkheid.
Voor Bo.
Voor haar verhaal.
Voor dat ene stukje dat nu misschien eindelijk op zijn plek mag vallen.