Vandaag onze volle laatste dag in Beijing. We besluiten het nog één keer rustig aan te doen en wagen opnieuw een poging om het Beihai Park te bezoeken. Vorige week ging dat namelijk nét even anders: we volgden vanuit de metro braaf de meute, om uiteindelijk in een prachtige hutong te belanden. Geen straf natuurlijk, maar ook niet het park dat we zochten.

De hotelkamer van K&K is vandaag officieel uitgeroepen tot dependance van de zeehondencrèche. Er wordt hier op hoog niveau geblaft. 

De nacht was op onze kamer wat onrustig. Kees had de airco namelijk op standje stevig verwarmen gezet in plaats van koelen. In China is het altijd weer gokken met die mysterieuze tekentjes op afstandsbedieningen. Resultaat: we rolden vanmorgen ons bed uit als twee gaar gestoomde kadetjes. 

Na tien dagen China beginnen de eerste vakantiekrakjes hoorbaar te worden. Kees loopt rond met een hoestje dat klinkt alsof hij auditie doet voor een oude dieselmotor, voelt zich wat grieperig en kijkt alsof hij elk moment kan instorten. Bo krijgt keelpijn (altijd nét op reis natuurlijk) en de knie van Qin laat ons ook nog steeds weten dat hij bestaat.

Vandaag deden we iets wat op vakantie eigenlijk verboden zou moeten zijn: uitslapen. En niet zomaar een beetje, maar echt twee uur langer snoezen . Dat had vast niets te maken met het feit dat ik gisteren bij het diner een fles wijn ontdekte en die meteen als sidedish bij het avondprogramma heb geserveerd. Het betrof de “Great Wall Cabernet” – verrassend drinkbaar, zeker als je uitzicht hebt op… géén muur, maar wel op een hotelgordijn.

Wederom een vroege wake-up call. Zonde, want het bedje lag verdacht lekker. Maar goed: plicht roept. Vandaag moeten we ons melden bij de adoptieorganisatie van de overheid voor een kort interviewtje met Bo. Ze willen weten hoe het met haar gaat. Spoiler: goed. Heel goed.

Wederom vroeg uit bed vandaag. De wekker ging al om 6.00 uur om de metro van 06.45 uur te halen. Het is nog pikkedonker en met –19 graden buiten zijn we meteen klaarwakker. Gelukkig is het maar een klein stukje lopen van ons hotel naar het metrostation. In deze kou voelt elk minuutje buiten als een kleine overwinning.

Vanmorgen genoten we van ons laatste ontbijtje in het Happy Dragon Alley Hotel. En ja hoor, daar gaan we weer: wat een fijn hotel. Geen overdreven luxe, maar precies goed. Supervriendelijk personeel, altijd behulpzaam en gisteravond zelfs een afscheidscadeautje op onze kamer: een schaaltje vers fruit (meloen, perzik en dragonfruit – gezond én exotisch) en een lief, persoonlijk geschreven kaartje. 

Klik hier om een tekst te typen.

We raken steeds beter in het ritme, we kunnen al beter doorslapen onze innerwekker begint zich aan te passen, we krijgen de routine van de metro steeds beter te pakken en onze magen zijn goed bestand tegen het heerlijke lokale voedsel. Acclimatiseren is dus gelukt. 

Vannacht hebben we alle vier een onrustig nachtje gehad, de grootste klachten waren de spartaanse harde bedden en harde kussens. Laten we het erop houden dat Kees met een stel prinsessen op pad is – de man heeft geen geluk. En de innerlijke wekker van iedereen leek wel ingesteld op 2 uur 's nachts, dus na een onregelmatig slaapje  zaten we fris en fruitig (nou ja, niet helemaal) klaar voor onze culturele dag.

Ja, we zijn er!