Tomatoes tomatoes....en een kilo meer

Wederom een vroege wake-up call. Zonde, want het bedje lag verdacht lekker. Maar goed: plicht roept. Vandaag moeten we ons melden bij de adoptieorganisatie van de overheid voor een kort interviewtje met Bo. Ze willen weten hoe het met haar gaat. Spoiler: goed. Heel goed.

Maar eerst: uitchecken bij het hotel én vragen om de rekening – de beruchte fapiao, want de overheid vergoedt Bo’s verblijfskosten.

Om 07.15 staan we bij de hotelbalie. Achter de balie: wederom de twee jonge dametjes met een epische Gen-Z-blik. Geen woord Engels, geen woord Chinees van onze kant, alles via de vertaalapp. Of nou ja… poging tot.

We leggen drie keer via de app uit dat we graag een papieren rekening willen. De blikken blijven leeg. Totdat we het magische woord uitspreken: fapiao.

Ineens: herkenning! Lach! Begrip! Het moet ongetwijfeld aan onze perfecte uitspraak hebben gelegen.

Buiten staat de chauffeur van het adoptiecentrum al te wachten. Alles is strak georganiseerd: zelfs het kenteken van de auto is ons gisteren al via WeChat doorgestuurd door de meneer-met-de-aktetas van het “Bond duo”. Geen ruimte voor fouten.

De chauffeur oogt licht gestrest en trekt al aan mijn tas – die ik absoluut niet zelf in de auto mag zetten. Gelukkig staat de auto pal voor de deur, want het is -22 graden en zelfs onze snotneuzen  zijn aan het overwegen om te bevriezen.

Eenmaal in de auto blijkt onze chauffeur een Chinese imitatie van Mister Bean. Stoel kaarsrecht, borst tegen het stuur, voortdurend mompelend tegen zichzelf en tegen de navigatie: “hàh” (Chinees voor: ik begrijp).

Bij een druk kruispunt besluit hij dat rechtsaf gaan te ingewikkeld is, gaat links af, keert, steekt rechtdoor en hoopt zo sneller te zijn. Hij krijgt zweet op zijn voorhoofd. Misschien door het verkeer. Misschien door mijn net-iets-te-luide zucht.

De ramen beslaan en bevriezen tegelijk (knap staaltje natuurkunde), maar hoe verwarming werkt weet hij niet. Qin kijkt ondertussen mee op haar navigatie en concludeert droogjes dat we inmiddels een omweg van 67 minuten hebben gemaakt voor een rit van 20 minuten.

We rijden zelfs weer de straat in van ons hotel maar dan een km of 3 verderop. Vooruitgang is relatief.

Bij het adoptiecentrum is het warme ontvangst direct voelbaar. Het “Bond-duo” van de overheid is er ook weer. Bekende gezichten. 

Dit is de plek waar Bo in onze armen werd gelegd. Hier zijn we familie geworden.

En dan ineens: een bekend gezicht van 15 jaar geleden. Susan, de voormalige directrice. Met pensioen, maar speciaal voor ons gekomen. We herkennen elkaar meteen en ze omhelst me. Momentje hoor… 

Aan de vergadertafel zitten de directeur, onderdirecteur en hoge stafleden. Op tafel: Nederlandse en Chinese vlaggetjes, mandarijntjes, bananen, waterflesjes en… kleine tomaatjes.

Dezelfde tomaatjes die Bo gisteren in het kindertehuis met zichtbaar plezier naar binnen werkte. Het Bond-duo heeft duidelijk huiswerk gedaan.

We wisselen cadeautjes uit. Wij krijgen een prachtig blauw-wit Chinees theeservies. (Zouden ze weten wat voor servies we thuis hebben…?)

Bo mag haar adoptiedossier inzien. Bekende formulieren, we maken toch wat foto’s ervan. 

Er worden vragen gesteld over studies, werk, het leven. We schrijven iets in het gastenboek. Er worden officiële foto’s gemaakt door – uiteraard – een officiële fotograaf. Alles wordt vertaald door Lynn, onze tolk van 15 jaar geleden, die speciaal voor ons is gekomen. Sommige cirkels sluiten gewoon heel netjes.

Na 45 minuten nemen we afscheid. Maar eerst krijgen we instructies:

Het fruit op tafel? Mee.

De waterflesjes? In tasjes.

De tomaatjes die niet eens op tafel stonden? Ook mee.

Resultaat: ongeveer drie kilo tomaten. Voorlopig geen risico op scheurbuik.

Buiten maken we nog een officiële foto met de hele directie achter een grote rode banner. Wat erop staat weten alleen de Chinezen, maar wij lachen alsof we het volledig begrijpen.

We stappen weer bij Mister Bean in de auto en laten ons afzetten op het station voor de high-speed trein richting warm(er) Beijing.

Op het station vermaken we ons prima. De mensen die ook wachten proberen contact met ons te maken en het levert  gezellige maar onbegrijpelijke gesprekken op. We kijken wat in winkeltjes… en Kees koopt zoete worst.

Niet één. Niet twee.

Twee kilo.

We zitten nu met een boodschappentas vol tomaten, worsten, bananen, mandarijnen en water. Alsof we net van de markt komen in plaats van de overheid.

De treinreis duurt zes uur. Dutjes, bloggen, snacken. De voorraad slinkt, maar we houden het vol.

Terug in Beijing halen we de rest van de bagage op bij het Dragon Alley Hotel en gaan naar het volgende hotel. Het is oudejaarsavond. We zijn moe, maar voldaan.

Geen groot vuurwerk hier – dat komt pas met Chinees Nieuwjaar in februari. We eten een hapje in het hotelrestaurant, maken een Happy New Year-foto bij sprookjesachtige bomen en gaan terug naar de kamer.

 We zitten met z’n vieren op bed. We tellen af tot 00.00, knuffelen, zoenen en kijken vooruit naar een fantastisch 2026!!!

We zijn er vroeg bij – het is hier tenslotte zeven uur vroeger.

En met enkele kilo’s tomaten binnen handbereik kan het nieuwe jaar eigenlijk al niet meer stuk