Bo back to her roots.

Wederom vroeg uit bed vandaag. De wekker ging al om 6.00 uur om de metro van 06.45 uur te halen. Het is nog pikkedonker en met –19 graden buiten zijn we meteen klaarwakker. Gelukkig is het maar een klein stukje lopen van ons hotel naar het metrostation. In deze kou voelt elk minuutje buiten als een kleine overwinning.

We vertrekken vanaf het hoofdstation van Harbin om met de hogesnelheidstrein naar Jiamusi te reizen. Ook onze tolk en gids Flora zal ons daar ontmoeten. Alles verloopt opvallend soepel: de metro rijdt stipt op tijd en op het perron staat precies aangegeven waar je moet staan om bij de juiste deur uit te komen. Eerlijk is eerlijk: als je de NS aankunt, dan is de Chinese metro inderdaad een peuleschil 

Flora weet ons op Harbin Station direct te vinden. Blijkbaar vallen we toch een beetje op tussen al die Chinezen. Bij haar sluiten ook twee medewerkers van de overheid aan: een dame en een meneer. Hij volledig in het zwart met een aktetas, zij met een mondkapje voor. Ze zeggen weinig, kijken vriendelijk, maar samen zouden ze zo in een James Bond-achtige film niet misstaan.

Flora spreekt haar bewondering uit dat we zelfstandig met de metro reizen. Wij glimlachen. De trein naar Jiamusi vertrekt soepel en comfortabel. Om 10.00 uur stappen we uit. Flora praat ons bij over het programma van vandaag: eerst het children welfare institute, daarna lunch, vervolgens de plek waar Bo als baby is gevonden. Als er nog energie over is, kunnen we Jiamusi verder verkennen.

Ze vertelt hoe bijzonder ze het vindt dat wij voor Zhang Wei – zoals Bo hier genoemd wordt – een familie zijn. Dat we haar toekomst een andere, positieve wending hebben gegeven. Ze herhaalt meerdere keren hoe mooi ze dit verhaal vindt. Het voelt oprecht en warm, en haar woorden raken ons meer dan we hadden verwacht.

De chauffeur staat al klaar en we rijden door de stad richting het kindertehuis waar Bo vandaan komt. De rit duurt ongeveer een half uur. We kijken aandachtig naar buiten: dit is de omgeving waar onze dochter haar eerste levensjaren doorbracht. In de bomen hangen rode lantaarns, fel en warm tegen de grijze winterse achtergrond. De stad zelf voelt industrieel en wat rauw, maar die rode accenten maken het ineens bijzonder.

Na een half uur rijden we door de slagboom van het kindertehuis. Bo herkent niet veel, zegt ze, en wij maken vooral veel foto’s, wetend dat dit unieke momenten zijn. Bij het oprijden van het terrein staat personeel ons op te wachten: donkerblauwe pakken, witte blouses, dasjes met een speld. Oeps… dit voelt ineens heel officieel.

We worden meegenomen naar een grote vergaderruimte met een ovale tafel. Op het digibord staat in grote letters: “Welcome Home Zhang Wei”, met daarbij een foto van Bo van een jaar of vier. Ballonnen, warm water dat voor ons wordt ingeschonken – alles ademt zorg en aandacht.

De directrice van het kindertehuis heet ons welkom. Ze zegt hoe bijzonder het is dat Zhang Wei terugkeert, hoe vereerd ze zijn en hoe fijn het is om te zien dat ze er zo gelukkig uitziet. Ze bedankt ons dat we als familie de moeite hebben genomen om naar Jiamusi te komen en zegt dat woorden tekortschieten om hun dankbaarheid uit te drukken. Flora vertaalt, en ondertussen voel ik mijn keel dichtknijpen.

Naast de directrice zit een klein, vriendelijk oud dametje. Zij blijkt Bo’s verzorgster te zijn geweest. Vanaf het moment dat Bo baby was, heeft zij voor haar gezorgd, dag en nacht, inwonend in het tehuis. Ze vertelt hoe Bo als baby was, hoe ze at, hoe ze speelde, en hoe ze voor haar zorgde toen Bo als baby geopereerd moest worden. Ze is zichtbaar blij om haar weer te zien.

Mijn ogen vullen zich met tranen, mijn neus begint te snotteren. Ook Kees krijgt rode ogen. Zakdoekjes schuiven onze kant op. Dan staat Bo op. Ze loopt om de tafel heen en gaat naast haar oude nanny zitten. Ze zegt dat ze haar niet kan herinneren, maar het gebaar alleen al maakt ons zó trots. De nanny pakt Bo’s handen vast, tranen lopen over haar wangen. Ik snotter nog wat harder. Zelfs Flora, de directrice en andere medewerkers grijpen naar tissues.

Er is ruimte om vragen te stellen. Bo stelt zelf ook vragen, wat enorm wordt gewaardeerd. Dan wordt de lunch binnengebracht: dezelfde dinerboxen als de kinderen in het tehuis eten. Kool, varkensvlees, soep, noedels, paddenstoelen, rijst, en als bijgerecht sinaasappel en kleine knapperige tomaatjes. Het personeel lacht als ze zien hoe handig we met stokjes eten. De sfeer wordt steeds ontspannen. Er wordt gevraagd naar de opleidingen van de meiden en er worden cadeautjes uitgewisseld. Bo krijgt een prachtige cloisonné emaille hanger, met een tekst voor voorspoed en geluk.

Omdat de sfeer zo open is, durven we te vragen naar Bo’s dossier. Binnen vijf minuten ligt het voor ons. Zonder restricties mogen we alles inzien en zelfs foto’s maken, zolang we beloven het privé te houden. We zien haar groei, haar medische geschiedenis, hoe en waar ze gevonden is. Uiteindelijk staan zelfs onze namen in het dossier.

Dan stuiten we op een ID-kaart van iemand die we niet herkennen. We vragen ernaar. Het blijkt dat Bo, toen ze drie was, anderhalf jaar in een pleeggezin heeft gewoond. De medewerkers proberen het pleeggezin te bellen, maar krijgen geen gehoor. Wel vinden we een verklaring van de pleegouders, waarin staat hoe ze voor Bo hebben gezorgd en hoe ze haar na terugkeer in het tehuis bleven bezoeken met kleding en benodigdheden. Zo waardevol. Er vallen puzzelstukjes op hun plek.

Op Bo’s verzoek wordt zelfs nog via WeChat videobellen contact gelegd met een andere oude verzorgster. We zijn diep onder de indruk van de openheid en de moeite die iedereen hier doet. En vooral trots op onze meiden, die zo respectvol, nieuwsgierig en betrokken zijn.

Helaas kunnen we de afdeling waar Bo verbleef niet van binnen zien; het gebouw wordt volledig gerenoveerd en deels gesloopt. Buiten zien we het gebouw dat we kennen van de foto’s, nu met bulldozers ervoor. Het voelt symbolisch: verleden en toekomst naast elkaar.

Na officiële foto’s nemen we innig afscheid. Nogmaals wordt de dankbaarheid voor de zorg voor onze meiden uitgesproken en gezegd dat Bo de zon moet nareizen. (soort voorspoed en gelukswensen) 

Daarna worden we nog meegenomen naar het ziekenhuis, naar de plek waar Bo als baby is gevonden. Dan is het echt tijd om te gaan. We besluiten een eerdere trein terug naar Harbin te nemen. De dag, de kou, het vroege opstaan en vooral alle emoties hebben veel energie gekost.

We slaan nog wat lekkers in bij een lokale patisserie voor het ontbijt van morgen en een snack voor onderweg. Na 2,5 uur rijden rollen we rond 21.00 uur ons hotel weer binnen. Voor de avondsnack duiken Bo en ik de KFC in en snacken we met z’n viertjes gezellig op bed.

Morgen staat er opnieuw een vroege dag op de planning: een bezoek aan het adoptiecentrum van de overheid en daarna met de hogesnelheidstrein door naar Beijing. Maar eerst: een warme douche, en dan moe maar voldaan ons bed in.

Wat een dag. Wat een verhaal. Wat een reis – terug naar de roots, recht in ons hart.