Bye Bye Beijing

Vandaag onze volle laatste dag in Beijing. We besluiten het nog één keer rustig aan te doen en wagen opnieuw een poging om het Beihai Park te bezoeken. Vorige week ging dat namelijk nét even anders: we volgden vanuit de metro braaf de meute, om uiteindelijk in een prachtige hutong te belanden. Geen straf natuurlijk, maar ook niet het park dat we zochten.

Beihai bleef dus op ons lijstje staan. Vijftien jaar geleden waren we er ook al eens, toen nog met twee kleine kleutertjes in een buggy. Kees en ik liepen destijds vanaf het hotel omdat geen enkele taxichauffeur ons mét buggy wilde meenemen. Nu zijn we terug — niet meer sjouwend met luiers en flesjes appelsap, maar met volwassen dochters en de metro als trouwe bondgenoot.

Het Beihai Park is een oude keizerlijke tuin, aangelegd in de 12e eeuw. Midden in het park staat een opvallende witte Dagoba van 28 meter hoog, bovenop een heuvel — een overblijfsel uit een boeddhistisch tijdperk. Voor omgerekend nog geen twee euro voor ons vieren lopen we een oase van rust binnen, midden in het drukke Beijing. De zon schijnt, het park ademt historie en langs tempeltjes en oude gebouwen wandelen we ontspannen verder.

In een klein paviljoentje drinken we onze inmiddels vaste ochtendcombi: koffie, thee en chocomelk. Daarna wagen we de klim naar boven, richting de witte ‘toef’. Vijftien jaar geleden maakten we hier een typisch toeristische foto van de meiden in keizerlijke kostuums. Goh, denk ik, dat zou nu toch ook leuk zijn…

Boven aangekomen puffen we even uit en genieten van het uitzicht over de stad. En jawel hoor: er is nog steeds een plek waar je je in keizerlijk kostuum kunt laten fotograferen. Tot mijn grote geluk krijg ik de meiden zover. De fotograaf glundert minstens net zo hard als ik. De meiden worden in prachtige winterse keizerlijke jurken gehesen, compleet met hoofdtooi. Ze zien eruit als echte prinsessen. Na de fotosessie onderhandelen we nog wat over prijs en foto’s — China blijft China — en lopen tevreden verder.

Aan het eind van de middag verlaten we het park en pakken een taxi naar Wangfujing om de laatste yuans op te maken. ’s Avonds eten we bij een barbecue-restaurant dat we eerder al hadden gespot. Het ligt in het wijkje waar we vorige week verbleven en de levendigheid hier bevalt ons meteen weer. Aan tafel wordt voor ons gebarbecued: heerlijk eten, fijne sfeer. Kees en Qin genieten van een stevige halve liter IPA, Bo en ik kiezen voor een glas verse watermeloenlimonade.

Na het eten lopen we naar buiten, waar een groep ouderen druk bezig is met een soort voetbalminton. Bo en Kees worden spontaan uitgenodigd om mee te doen. Bo blijkt er net iets handiger in dan haar vader — al kan dat natuurlijk ook aan die liter IPA liggen. Met een grote glimlach pakken we daarna de metro terug naar het hotel en duiken voor de allerlaatste keer het schattige supermarktje om de hoek in.

En dan is het echt voorbij.

Een heerlijke, intensieve en rijke vakantie. We hebben gelachen, gekletst, gekibbeld, gereisd, ongelooflijk veel gezien en gegeten — maar vooral genoten. Wat bijzonder om de meiden iets van China en hun roots te laten zien. Een reis om te koesteren