Stoere mei-sies

De hotelkamer van K&K is vandaag officieel uitgeroepen tot dependance van de zeehondencrèche. Er wordt hier op hoog niveau geblaft. 

Na een veel te vroeg ontbijt doken we de metro in richting Beijing Universal Studios. De Batong-lijn brengt je keurig naar het eindstation: Universal Studios. Lekker makkelijk. De kaartjes had Qin al vóór de vakantie geregeld, dus wij konden trots langs de rij schuifelen. In China koop je nergens “gewoon” een kaartje: overal moet je je paspoortnummer invullen. Chinezen doen alles met hun ID-kaart, wij doen mee met onze paspoorten.

Bij binnenkomst: scan paspoort, maak foto van je gezicht, welkom in het systeem. En heb je later een fast-pass om wachtrijen te skippen? Dan hoef je alleen nog maar je hoofd te laten zien. Big Brother is alive and well — maar hé, wij mogen door.

Het park is brandschoon, overzichtelijk en volledig in kerstsfeer. Amerikaanse kerstmuziek knalt uit de speakers alsof er de foute Sky-radio aan staat.  Overal eettentjes natuurlijk, want honger lijdt hier niemand. Het is nog lekker rustig, maar één ding valt op: overal jonge Harry Potters, Hermeliones en halve Hogwarts-klassen.

Bij het gigantische Hogwarts-kasteel wordt het meteen druk. Fans in vol ornaat poseren fanatiek voor foto’s. 

Onze must-do:  volgens onze kenner Qin, de attractie ín het kasteel. Qin had alvast vier fast-passen gescoord (held). Binnen no-time zitten we met z’n vieren in het karretje. Beugeltje dicht. Let’s go.

Het blijkt een soort achtbaan met heftige video-effecten waardoor je het gevoel hebt dat je achter Harry aan vliegt op een bezemsteel. Na drie bochten voel ik het… warm… zweterig… en ineens realiseer ik me dat mijn tas — mét plastic zakje — veilig in een kluisje ligt. Ogen dicht. Adem in. Hoop dat het snel voorbij is.

Maar nee hoor. Nog een bocht!

Ik red het nét. Zodra we stilstaan ben ik sneller buiten dan we ooit naar binnen zijn gegaan. Frisse lucht, frisse lucht. Overleefd.

Ook Kees is zichtbaar opgelucht en de meiden? Die hoeven deze attractie ook geen tweede keer. Dat zegt genoeg.

We lopen nog wat rond (nou ja, de meiden lopen — Kees en ik wachten strategisch op bankjes). Zij overwinnen nog een paar achtbanen, wij overwinnen… de vermoeidheid. We lunchen met een flinke bak noedels, nemen een glühwijntje (kerstsfeer hè) en de meiden scoren chocomelk met overdreven veel versiering.

We pakken nog een show mee. Volledig in het Chinees, maar ach — het ging om het spektakel. Rond 16.00 uur hebben Kees en ik het wel gezien. De meiden willen nóg een paar rondjes achtbaan. Tijd voor overleg.

Voorstel: “Jullie blijven hier en gaan straks samen met de metro terug.”

Wij: slik.

Zij: “Ja hoor, is goed.”

Oei. Dat is loslaten. Maar ook: trots. Heel trots.

Kees en ik gaan alvast terug, ondertussen voorzien we elkaar van updates via foto’s en appjes — hulde aan de e-sim.  Kees en ik duiken nog een shoppingmall in,  op de derde verdieping hebben ze een kinderafdeling met mini varkentjes, eendjes en egeltjes allemaal om mee te spelen.Rond 20.00 uur zijn de meiden weer terug, zichtbaar moe maar met een ervaring rijker. 

We eten in een restaurantje in het wijkje bij het hotel: rundvlees van de grillplaat, kool met glasnoedels, buikspek met zoete vruchten en gebakken rijst. Wederom: heerlijk.

Met meer dan 20.000 stappen op de teller, blaffende zeehonden in de hotelkamer en een hoofd vol indrukken duiken we vroeg ons bed in.

Morgen: onze laatste volle dag in China.