Tweede kerstdag zonder kerstboom

Vannacht hebben we alle vier een onrustig nachtje gehad, de grootste klachten waren de spartaanse harde bedden en harde kussens. Laten we het erop houden dat Kees met een stel prinsessen op pad is – de man heeft geen geluk. En de innerlijke wekker van iedereen leek wel ingesteld op 2 uur 's nachts, dus na een onregelmatig slaapje  zaten we fris en fruitig (nou ja, niet helemaal) klaar voor onze culturele dag.

Het plan? De Verboden Stad en het Tian’anmen-plein. Omdat we onze kaartjes thuis al gekocht hadden, dachten we dat alles smooth zou verlopen. Nou, als je denkt dat je geen wachttijden meer hebt bij het plein, helaas! Eerst een security check voor de metro (waar je je jas uit moet trekken, tas door de scanner moet halen en dan ook nog langs een lichaamsscanner moet), dan weer een check bij het plein, en natuurlijk… een foto van je gezicht voor de Chinese database. Want wie houdt er niet van een database vol blauwe lippen, koude neuzen en kippenvel?

De "verrassing" kwam pas bij de kerstboom die ik uit mijn tas haalde. Serieus, een minisleutelhanger in de vorm van een kerstboom, zo'n kindersurprise frutsel die we gekregen hadden bij ons hotel, was voor de security een absoluut niet oke. Terwijl ze de boom inspecteerden, dacht ik alleen maar: “Het is een boom, geen bom!” Gelukkig had Bo haar eigen draai aan de situatie gegeven door luidruchtig te roepen: “Hé, dat is mijn boom!” Nog meer chaos, ze snapte niet wat die chinees hier nu mee te maken had en moest haar paspoort laten zien... Chaos alom. Uiteindelijk mochten we verder, na wat diplomatiek werk met paspoorten en een supervisor. Als we de boom maar niet op de foto zetten op het plein. We doen braaf wat er van ons gevraagd wordt en houden de boom in de tas. 

Eenmaal op het Tian'anmen-plein merkten we dat het toch een beetje een andere ervaring was dan 15 jaar geleden. Er was een zekere leegte, ondanks de drukte, en ik vertelde de meiden over de geschiedenis van het plein, dat ooit het toneel was van veel belangrijke gebeurtenissen. Daarna wandelden we richting de Verboden Stad, en hier kwam een heel ander soort show: Chinezen die in keizerlijke kleding selfies maakten met zonnebrillen op. De mix van antiek en modern in één beeld gaf het een grappige, surrealistische sfeer. We liepen langs marmeren bruggen, felgekleurde plafonds en koperen leeuwen en draken – prachtige dingen, maar je kunt niet anders dan lachen als iemand in vol ornaat een selfie maakt.

Na het verkennen van de stad besloten we naar Wangfujing te gaan, de beroemde winkelstraat van Beijing, ook omdat we daar een leuk eetstraatje weten/wisten maar helaas… in plaats van het pittoreske straatje met eetstalletjes vol krekels op een stokje en ander interessant "streetfood", vonden we een gigantisch nieuw gebouw. Gelukkig hadden we al gegeten in een tentje waar geen woord Engels gesproken werd, maar gelukkig was er altijd een plaatje om ons te redden. Het meest verwarrende was de groene thee die we bestelden, maar die veranderde in Sprite… ook groen. 

Met een gezonde hoeveelheid stappen op de teller en een bijna-error van onze stappenteller, besloten we terug naar het hotel te gaan. Het metrokaartje was lekker goedkoop (1,45 voor 4 voor een rit van 20 minuten), dus we konden het ons veroorloven om even uit te rusten voor de avond. Op zoek naar een kroegje om plannen te maken voor morgen en misschien een lekker hapje en een borrel