Bo de Hooligan

We raken steeds beter in het ritme, we kunnen al beter doorslapen onze innerwekker begint zich aan te passen, we krijgen de routine van de metro steeds beter te pakken en onze magen zijn goed bestand tegen het heerlijke lokale voedsel. Acclimatiseren is dus gelukt. 

Vandaag stond een bezoekje aan de zijdemarkt op de planning, 20 jaar  geleden waren het nog kleine stalletjes en winkeltjes waar ze allerlei Chinese prullaria (souvenirs), zijden stoffen, elektronica, horloges  verkochten ,allemaal originals (not) maar dan voor een ali expres prijsje als je bedreven was in afdingen. 15 jaar geleden was de markt weg maar het zelfde concept op de zelfde plaats in een groot gebouw met allemaal kleine kraampjes. Maar nog steeds de gezellige drukke sfeer met winkelend volk, chinezen en toeristen door elkaar. We dachten leuk voor de meiden…….nu was de buitenkant hetzelfde maar binnen lag er glanzend marmer op de vloer, alle winkeltjes hadden een upgrade gekregen met luxe uitstraling en ik geloof dat we bijna de enige potentiële kopers waren. Niets meer te vinden van de prullaria en wannabee orginele horloges, UGG ‘s, tassen enz. 

Grote teleurstelling voor Bo die haar zinnen had gezet om hier haar slag te slaan, Qin werd vooral ongemakkelijk van het feit dat we moeten afdingen en ziet ons ineens als witte kolonialen die er een slaatje uit willen slaan. 

Bo wilde nog graag  een handtas van een bepaald merk scoren maar het hoefde geen origineel te zijn.  We werden overal aangesproken en als je maar een beetje geïnteresseerd keek kwamen ze al met een rekenmachine om een prijs te bepalen. Bij een winkeltje vroeg ze naar het merk handtas, die mevrouw had er wel eentje maar werd zogenaamd onder de toonbank verkocht. Omdat hij niet origineel zou zijn….huh de rest wel dan?  

Bo en ik werden meegenomen naar een ruimte achter in het winkeltje , daar ging een spiegel opzij en daar achter een harmonicadeur waardoor er een smalle ruimte tevoorschijn kwam met allemaal tassen in rekken.  Mevrouw van de winkel ging zachter praten en de harmonica deur achter ons werd op slot gedaan. Huh? Voelde niet oké… maar mevrouw legde uit dat dit moet omdat ze anders een probleem krijgt… oh oké. ?! Ze hadden de tas die Bo graag wilde en een hoge “special price”… dus we beginnen maar met  onderhandelen en dit  ging soepel en omdat Bo er nog als student uitzag (tja) kwamen we op 75% van de orginele prijs uit.  Bo staat wel ondertussen  te giebelen en zegt tegen mij dat ze een klein luchtje  heeft laten ontsnappen in het kleine benauwde hok. Ondertussen probeer ik mijn poker-face te houden en ga ik langzaam dood en weet dat dit nog maar een beginnetje is van de odeur.  We rekenen snel af, de tas wordt discreet ingepakt en maken dat we wegkomen.

We gaan een koffietje en theetje drinken bij Starbuck’s en pakken de metro terug maar stappen een halte eerder uit om  nog naar een supermarkt te gaan.. 

In de  supermarkt krijgt Bo toch buikpijn en wil naar de WC, Kees gaat met Bo op zoek naar een WC. De meeste winkels en restaurantjes hebben geen toilet voor gasten maar maken gebruik van de redelijk schone public toilets die om de 200 meter te vinden zijn. We willen haar liever niet alleen laten gaan, omdat Bo nog de weg kwijt raakt in een bezemkast.  

Qin en ik winkelen rustig door…Na een half uur worden Qin en ik ongerust dit , duurt wel erg lang, gaat het wel goed met Bo? We besluiten te bellen met Kees. “Uh ja we staan even vast hier.” “ Bo heeft de toiletpot gesloopt en nu worden we tegengehouden om het te regelen.”  Bo had met op zoek  gaan naar het doortrekmechanisme van de wc, de porseleinen bovenkant van de spoelbak opzij geschoven  (hoe bedenk je dit weer!) en die bovenkant is daardoor gevallen en is nu  is het  een mozaïekwerkje  geworden. En dat vond de WC-mevrouw een probleem dus moet er weer met een supervisor gebeld worden. Gelukkig zijn ze coulant en mogen Kees en Bo gaan en kunnen we met de boodschappen weer richting het Hotel wandelen. Het is heerlijk weer, de mutsen kunnen af de handschoenen uit en  we genieten van de omgeving het levendige tumult op straat en het zonnetje. 

Ons Hotel ligt in een Hutong, een traditionele woonwijk met nauwe straatjes, met huizen in laagbouw van 1 laag met binnenplaatsjes, traditionele daken en  gebouwd met grijze granietkleurige stenen. Het ziet er heel pittoresk uit. Ons Hotelletje is eenvoudig maar superschoon met erg behulpzaam en vriendelijk personeel.  Omdat we midden in de Hutong zitten krijgen we veel meer van het dagelijks leven en authentieke China mee. We zitten tegenover een basisschool en lopen zo een kleurrijke straat in met allerlei winkeltjes en eettentjes in . Zo anders dan 15 en 20 jaar geleden toen zaten we in een groot redelijk chique hotel op een  locatie met weinig pittoreske omgeving.  Dit bevalt ons beter en kunnen we de meiden een realistischer beeld van China geven.

Morgen  laatste dag in Beijing voordat we een paar dagen naar het Noorden afreizen, het plan is om naar de Drumtower  en Beijing zoo te gaan.