De stappen tikken aan...

Het plan voor vandaag: rustig aan doen. In de praktijk betekent dat dat we iets later vertrekken dan normaal, na een sober ontbijtje voor Qin, Kees en Karin. Sober, maar wel mét een Minion-stoombroodje op je bord, want zelfs in China geldt: Minions maken alles beter.

Bo bleef nog even liggen; ze had te maken met een milde vorm van Beijing-Belly. Tegen elven strompelden we alsnog het hotel uit en haalden bij de Big M een warme choco en een matcha latte. Culturele integratie noemen we dat.

Panda’s: nationaal symbool of opgerolde fleecedeken?

Op naar de Beijing Zoo, want je bent in China en dan moet je minstens één keer een reuzenpanda hebben gezien. De entreeprijs was lachwekkend laag: 56 yuan (ongeveer 6 euro) voor vier volwassenen. Daar kan zelfs de Action niet tegenop.

De panda zelf viel… tja… ook een beetje in die categorie. Het beest lag roerloos op een plek waar je hem net niet goed kon zien. Voor hetzelfde geld stond je te kijken naar een zwart-witte opgerolde fleecedeken. Na het zien van deze nationale attractie vonden we het dan ook prima om weer richting uitgang te lopen.

De dierentuin zelf voelde wat achterhaald: kleine hokken, ijsberende dieren (inclusief wolven) en een modern Sea Life-gebouw met dolfijnen- en orkashows die we wijselijk oversloegen. Soms is weggaan ook een vorm van zelfzorg.

IJs dat net niet meewerkt

We vervolgden onze weg naar het Bei Hai Park en het Hehua-meertje, waar je volgens de verhalen zou kunnen schaatsen. Het had immers al een tijdje gevroren. Helaas: het ijs was net niet dik genoeg. Geen schaatsers, wel veel Chinezen met exact hetzelfde idee als wij – een wandeling rond het meer. Lekker druk dus.

Halverwege haakten we af en doken een hutong in. En daar begon het feest.

Snackstreet 2.0

Wat we eerder misten bij Wangfujing, vonden we hier in overtreffende trap: een snackstreet vol eetstalletjes met alles wat eetbaar lijkt, op een stokje. Inclusief Bo’s grote liefde: tanghulu – vers fruit op een stokje, overgoten met een suikerlaagje. Het kraakt heerlijk als je erin bijt en als je een goeie hebt gekocht, heb je na de eerste hap nog steeds een compleet gebit.

Voor €1,20 per stokje is een misser gelukkig snel vergeven (en weggegooid).

Als lunch namen we een snack: een soort gebakken dumpling met uiengehakt erin. Heerlijk. Waarom dit niet in Nederland bestaat is ons een raadsel. We zaten in een sober, maar schoon eettentje waar alles vers werd gemaakt. Ik versta geen Chinees, maar vroeg me toch af: noemen ze dit nu een loempia? Google Translate bevestigde: ja dus.

Kees nam een hap… en toen gebeurde het. Aan de onderkant van de loempia spoot een fontein van sap naar buiten, recht op zijn winterjas. Resultaat: een jas met een uniek camouflagepatroon dat zelfs defensie zou afkeuren.

Winkelen met spierpijn en megafoons

Met een volle buik winkelt het toch makkelijker, al worden we overal verleid door verkopers die hun waar met megafoons aanprijzen. Onze oren toeteren inmiddels vrolijk mee.

De lichamelijke klachten beginnen zich ook te melden: spierpijn (Karin), een pijnlijke knie na een val op een schoolfeest (naam wordt niet genoemd) en een derde die   last heeft van rug en schouders. Kees loopt ondertussen monter verder met zijn prinsessen. We maken immers dagelijks bijna 10 kilometer.

Mijn grootste klacht van de dagen? Metrostation DongDan. Daar hebben ze bedacht dat je met de roltrap naar beneden mag, maar omhoog… vier trappen. Elke. Keer. Weer. Ik vloek daar inmiddels zo vaak dat ze me bijna een eigen bordje zouden moeten geven.

Conclusie:

Geen schaatsen, een panda die deed alsof hij een kleedje was, suikervruchten met risico, een ontplofte loempia en zere spieren. Kortom: een geslaagde familiedag in Beijing. 

Morgen op avontuur met de hogesnelheidstrein naar Harbin, een reis van 6 uur , 1300 km en minus 17 graden. Het thermo-ondergoed kan aan!