Met hoge snelheid naar Harbin

Vanmorgen genoten we van ons laatste ontbijtje in het Happy Dragon Alley Hotel. En ja hoor, daar gaan we weer: wat een fijn hotel. Geen overdreven luxe, maar precies goed. Supervriendelijk personeel, altijd behulpzaam en gisteravond zelfs een afscheidscadeautje op onze kamer: een schaaltje vers fruit (meloen, perzik en dragonfruit – gezond én exotisch) en een lief, persoonlijk geschreven kaartje. 

Alsof dat nog niet genoeg was, mochten we onze koffers daar ook nog drie dagen stallen, zodat we “light” met de metro naar de high speed trein konden. Bij het afscheid toch een klein beetje hartzeer.  En ja, spijt dat we de tweede helft van Beijing niet weer hier hebben geboekt.

Ondertussen zijn we echte metro-veteranen geworden. Geen paniek meer, geen verkeerde lijnen (nou ja, bijna niet), alles loopt soepel. Aangekomen bij het station van de High Speed Trein – en wat voor één. Hypermodern, strak, groot en… verrassend rustig. Na weer een security check nummer weet-ik-veel mogen we eindelijk naar het perron.

Daar staat-ie: een prachtige, glimmende trein op ons te wachten. Stoelen gereserveerd, dus geen stress. De trein raast met zo’n 300 km per uur door het landschap. Buiten zien we heuvels langzaam veranderen in laagland en op de schermpjes zien we de temperatuur vrolijk dalen van +6 naar uiteindelijk -15 graden bij aankomst.

Binnen houden ze het echter op een tropische 26 graden. Gevolg: daar zit je dan… met wollen coltrui, laagjes, sjaals, mutsen en de meiden zelfs al in thermo-ondergoed. Zweten terwijl je naar sneeuwlandschappen kijkt – ook een ervaring.

De rit duurt zes uur, maar vliegt voorbij met dutjes, geklets en een fanatiek potje Wizard. Voor we het weten zijn we er.

Het treinstation van Harbin is opnieuw modern en indrukwekkend. Het hotel zou “om de hoek” liggen, maar in -15 graden klinkt zelfs een hoek als een marathon. Dus toch maar een taxi. Die zet ons netjes af, we betalen (7 euro – koopje!) en stappen uit.

En dan… eh… welk gebouw is ons hotel?

Geen naam. Nergens. Nada.

We besluiten een chique lobby binnen te lopen om het te vragen. Bijna goed! Via een vaag binnengangetje – waar we ons even afvragen of we per ongeluk de afwaskeuken of een nooduitgang inlopen – komen we uiteindelijk in een andere lobby terecht. En ja hoor: jackpot, dit is ‘m.

Bij de balie twee jonge dames met een gezichtsuitdrukking waar zelfs ijs jaloers op zou zijn.

Geen “hallo”, geen “welkom”. Alleen via Google Translate de vraag of we een boeking hebben.

En daarna het vriendelijke commando:

“Paspoort!”

Ze doen alsof ze onze reservering niet kunnen vinden en rommelen zwijgend in de computer. Geen oogcontact. Geen glimlach. Niks. Intussen sta ik daar volledig ingepakt, binnen opnieuw 26 graden, jas aan, muts op, sjaal om… en ja hoor: ik krijg spontaan een bloedneus.

Dus daar sta ik: licht chagrijnig, warm, zwetend, met vlekken in mijn nek en een subtiele Dracula-look. Dát hielp blijkbaar, want ineens ging het tempo omhoog. We mochten mee naar de lift, via een aftands gangetje naar een nog aftandsere lift die klinkt alsof hij elk moment kan besluiten met pensioen te gaan. Bestemming: 14e verdieping.

Snel omkleden, nóg meer lagen aan en op naar Ice & Snow World: een soort Disneyworld, maar dan volledig van ijs. ’s Avonds is het het mooist, omdat alles prachtig verlicht is. Het park ligt op een eiland in de rivier en de ijsblokken komen ook daadwerkelijk uit die rivier.

Nadeel: de wind heeft hier vrij spel.

Voordeel: het is adembenemend mooi.

We lopen rond tussen gigantische ijssculpturen en zijn vooral heel blij dat we dit unieke evenement nog net kunnen meepikken. Echt zo’n juiste-plaats-juiste-tijd-moment. Na twee uur zijn we officieel “voldoende afgekoeld” en keren we terug naar het hotel.

Nog even aan de blog werken… maar helaas: foto’s uploaden lukt niet. De wifi is bagger en 4G lijkt hier meer een suggestie dan een feit.

Morgen…

Morgen gaat de wekker vroeg. We reizen nóg noordelijker voor een bijzondere en emotionele dag: samen met Bo brengen we een bezoek aan het kindertehuis waar zij haar eerste vijf jaar heeft gewoond.